۳ مهر ۱۳۸۸

شانزده - مَردی که نمی خواهم باشم


من سر ام روی میزه، روی دست هام و اون طرف میز یه دختری که نمی شناسم سر اش روی میزه، روی دست هاش. سمت چپ ام یکی از دوست های مدرسه، مثل ما دو نفر، سر اش روی میز. من توی وضعیتی ام که می تونم سر دختر رو ببینم و صورت اش رو نه. فکر می کنم باید تو یه جای عمومی باشیم. سر ِ دختر انگار روسری یه. انوش وایساده سمت راست من، آخر ِ میز. یه دست اش رو شونه ی دوست ِ مدرسه ی منه، و دست دیگه اش رو شونه ی دختره. انگار داره دوست ِ مدرسه ام رو تشویق می کنه به گریه کردن -فک کنم به حال دختره-. یاد ام نیس دوست مدرسه ام گریه اش گرفت یا نه -فک کنم گرفت-، من بغض کرده بودم، منتظر دست انوش بودم. دست اش حس شد و همون آن ِ شروع هق هق ام بود که از خواب پریدم. پریدم از خواب.



فکر می کنم دیگر ثابت شده است تاثیر همه ی اتفاق های دوران کودکی و شاید کمی از نوجوانی بر همه ی رفتار های دوران بعد تر. این اتفاق برای همه مان رخ داده و خیلی ها هم از اش گفته اند و نمی خواهم حرف تکراری بزنم.

ولی می خواهم بگویم این طور است که گریه کردن این روز ها برای من عقده می شود. این طور است که تاثیر ِ مستقیم همه ی "مرد که گریه نمی کنه" ها رو توی -انگار- خشک شدن همه ی غدد اشک ساز درونی ام حس می کنم. این طور است که قول می دهم هرگز اگر روزی بچه دار شدم، بر نگردم با این "خیانت های مرد ساز"، آن مردی که نمی دانم چه کسی و کجا تعریف کرده از او بسازم.



من از همه ی بغض های اشک نشده ام دعوت می کنم که بیایند. بیایند و سُر بخورند از روی گونه های ام و بریزند روی این کاغذ. به قیمت این که هر کسی دل اش خواست بگوید سعید، مرد نیست –و از مرد بودن خود اش چه لذت ها ببرد، که ببرد، به هیچ جای ام-


۱۱ نظر:

دونقطه گفت...

من دوست دارم آن مرد زاویه دار اسب سوار خفنم را که جستم ، خیلی خیلی مردانه گریه کند آن هم وقت هایی که حتما باید گریه کند و اگر نکند زشت می شود

ناشناس گفت...

مثل ارگاسمی که آب ات نیاد .. بغض بی اشک

Fash گفت...

fek konam na mard budane marda, na zan budane zana be ashkayi ke nemirizan nist! albate ino kheli dir fahmidam man,...vaghti ke yeshab khabidam, ye khab didam,....tu khab khastam gerye konam, va natunestam!...az khab paridam..ba dard az un khabe la'nati paridam.tasire hameye koodaki hameye alanam hameye ayandam bood shayad!vali kheli farghi nemikone chon un badtarin hesam bud ke tu khabam natunestam ashkayio ke gom kardam peyda konam!!!

Fash گفت...

fek konam na mard budane marda, na zan budane zana be ashkayi ke nemirizan nist! albate ino kheli dir fahmidam man,...vaghti ke yeshab khabidam, ye khab didam,....tu khab khastam gerye konam, va natunestam!...az khab paridam..ba dard az un khabe la'nati paridam.tasire hameye koodaki hameye alanam hameye ayandam bood shayad!vali kheli farghi nemikone chon un badtarin hesam bud ke tu khabam natunestam ashkayio ke gom kardam peyda konam!!!

Fash گفت...

fek konam na mard budane marda, na zan budane zana be ashkayi ke nemirizan nist! albate ino kheli dir fahmidam man,...vaghti ke yeshab khabidam, ye khab didam,....tu khab khastam gerye konam, va natunestam!...az khab paridam..ba dard az un khabe la'nati paridam.tasire hameye koodaki hameye alanam hameye ayandam bood shayad!vali kheli farghi nemikone chon un badtarin hesam bud ke tu khabam natunestam ashkayio ke gom kardam peyda konam!!!

مگس پیر گفت...

راست میگی، میفهمم.

سلاخ گفت...

پسر من طرفدارت شدم... داری کم کم نزدیک میشی به سعید بهبهانی نیا
فک کنم تاثیرات کتکه!!

B گفت...

hmmmm
in jomleye "mard ke gerye nemikone" ro man sserfan vaghthayi shenidam ke khastan sedaye geryehaye ye bacharo khafe konan ke roo asabeshoon nabashe,,,jahaye dige sedgh nemikone :D
ama khob in ham hast ke momkene asaresh too adama bemoone, mese kheyli chiz haye dige ,
alan yade oon shakhsiat haye dastan ha mioftam ke serfa ehsase mard boodan mikonan va boghzeshoon ro mikhoran,na be khatere in jomle,serfan be khatere 1 ehsas ke daran
hmmmm
harchand khodam ham serfan be khatere inke behem nagan dokhtare loos o az in harfa kheyli vaghte gerye kardano faramoosh kardam ,ahmaghanas ....
comme toolani ee shod :D
lazeme ezafe konam ke vaghti gerye mikone bishtar doosesh daram (faeel alan inja majhoole)

الفشین گفت...

تو از همه مردتری عیزم

ندا گفت...

"گويي هميشه چنين بوده"
مادري كه نمي شناختم اش، به دنيا مي آورد مرا
انديشه اي كه نمي دانم اش، بزرگ مي كند مرا
تعهدي كه ننوشتم اش، امضا مي كند مرا ئو سند مي زند اين "من" را به قيمت تمام "شعار" هاي مهر و موم شده ي چند بار مصرف
در نهايت دري كه بازش نكردم، مي بندد مرا
ئو اشكي كه نخواستم بريزم اش، مي ريزد مرا
"گويي هميشه چنين است"
وگرنه راه را چه به مرد؟! عبور عابر مي خواهد
اشك هم هرچه بيشتر، عابر سبك تر...

اين شعار ها ئو تعهد ها را بعد ها در همان كاغذ هايي مي نويسند كه بعنوان برگه ي خروج از زهدان، سفيد، امضا كرديم ئو تحويل داديم ئو حالا هم دنبال فرصتيم تا پاره اش كنيم - كه اين گريه هم به نوعي از جمله ي همين فرصت هاست!-

پ.ن. قشنگ بود كللي اما كوتاه بود بايد كه ئو كاش كه بلند تر مي شد كه باشه

shakiba گفت...

خیلی حرف هست راجع به این قصه! نمی خوام بگم از بحث هایی که دور این مفهوم ساخته شده "مردانگی " هست که یعنی منم می دونم! فقط پسر ، خیلی به دلم نشست