The91

2011-07-31T13:26:00.000+04:30

↑

دوش خانه دو حالت داشت و معمولن روی حالتی بود که آب تند و شلاقی می‌پاشید. ''معمولن'' چون فلورا بود که هرروز بعد از این که آب‌جوش را روی دو قاشق چای می‌ریخت و زیرِ آب را کم می‌کرد، دوش می‌گرفت. ساقی که بیدار می‌شد، چای حاضر بود و فلورا یا داشت از خانه بیرون می‌رفت و دنبال کلیدش بود، یا رفته بود از خانه و فقط بوی عطرش بود. بی‌کلید بیرون نمی‌رفت که همیشه قبل از ساقی برمی‌گشت. شده بود بی‌کلید بیرون برود و ساقی را سه‌ی بعدازظهر بکشاند خانه، که ''کلید یادم رفته''. حالت دیگر دوش، حالتی بود که آب شره می‌کرد. فلورا می‌فهمید که روز قبل، بعد از این که از خانه رفته، ساقی دوش گرفته. شاید هر دو روز یک‌بار دوش می‌گرفت، ولی فلورا از آن‌ها نبود که همه‌چیز را راجع به ساقی حفظ باشد، از هر چیز کوچکی بفهمد ساقی چه کار کرده.

همه‌چیز نشان می‌دهد که یک‌روز بوده‌ای

2011-07-06T16:09:00.004+04:30

↑

همه‌چیز نشان می‌دهد که یک‌روز بوده‌ای. خوابیده‌م روی مبل. بی‌حوصله. تلفن در دستم است و همه‌چیز نشان می‌دهد یک‌روز بوده‌ای. این‌طوری نیست که راه بروم و به آدم‌ها نگاه کنم و فکر کنم که هرگز نبوده‌ای. راجع به فعل "بودن"ـت حرف می‌زنم، نه کیفیت "بودن"ـت. همین است که شماره‌ات را می‌گیرم و صدای باد می‌آید. صدای باد می‌آید؟ صدای باد که می‌آمد دلم هُری می‌ریخت. دیگر دلم نمی‌ریزد. دلم هُری نمی‌ریزد صدای باد که می‌آید. قطع که می‌کنم، می‌خواهم که به یکی زنگ بزنم، فکر می‌کنم به این که چرا شماره‌ی هیچ‌کس را حفظ نیستم جز شماره‌ی تو. پس چرا دیگر دلم هُری نمی‌ریزد؟ مگر تمام می‌شود همه‌چیز یک‌باره؟ مگر می‌شود همه‌چیز یک‎‌باره تمام شود و شماره‌ات هم یادم نیاید؟

so hiness

2011-01-19T00:02:00.003+03:30

we are lesbian. we are gay. we are everything you always wanted to be. we smoke cigarette. we do weed. we drink alcohol. we eat meat. yeah we do weed. yead we oo deed. like it goes in diidii diiiid

نمي‌دونم چند نفر. ولي كاري كه از دستم بر مي‌آد اينه كه رو عينكم نخوابم و ندارم آي فون چيزايي كه مي‌نويسم رو غلط إملائي بگيره مث خيلي چيزاي ديگه. بقيره. بقياه. بولخاب. باتحاد. بلتمود دارم مي‌نهدم. مي‌خندم كثافت. ولي دستام ام كه مي‌لرزن. تو نبايد خيلي هم از من كندترا باشي. هوگز. با اين كه خيلي مي‌گذره. تا اسمسات و جواب بدي. مث همون خيابونه كه شبيه سان‌فرانسيسكوئه. فرانسيسكوئه. فرانسيسكويئه بكن باور. ايب. وثائق. بله. دان دان دان. برج. موتور و دود بر اتوباتيككخي اوتوبانيوبه نام‌هاي مدرس و دوستان. در دورترين نقاط شهر نسبت به مركزي‌ترين مناطق آن. سكيب بودن. سكسي‌بودن يك ده‌درجه اي با آرامش قوي‌هاي سياه آرام آرام. نيكول كيدمن يا پنه‌لوپه كروز. هنوز كه دستاي من مي‌لرزه بچه‌ها. چون قندم پايينه و من متعلق به شمام. همون طور كه فندكم پايينه. بابام فندكم و مي‌بينه. اگه مي‌ديد چي مي‌گفت. صدا و سيما؟ گفت؟ گفت يا من بد نفس مي كشيدم. به خطا. فلافل مدائن و آينه. گيم‌نت. گفت. پنجره‌هاي دوجداره و پنه‌ي قارچ رضي‌جون. شري. شري. فلان. و راس. و چوب. دختر. شت. لا اله الا الله. دست بند. تو نه. تو الان نه. تو نوبتت در الان نمي گنجد. شايد فردا. شايد هروقت ديگر. من مواظب تو خواهم‌بود. ب. مگر هم‌جنس‌گرايي عيب است؟ جمع مي‌شويم همه‌مان. شرت‌هایمان را آتشی می‌زنیم و قبل از اين‌كه فكرش را بكنيد، بكرش را بكنيد، فرياد برمی‌آوريم كه. كه. كه:

We are lesbian. We are gay. We are straight and everything you always wanted to be. we smoke cigaretteS. we do weed. we drink alcohol. we eat meat. yeah we do weed. yead we oo deed. like it goes in diidii diiiid. We are everything you are ashamed of. We cry outside when it's not raining. We fuck policewomen. We fuck policemen. We try to fuck ourselves but we can't. We rent our dicks. We sell cunts. We sell our wings. We give fucks. We don't give fucks. We fuck gives. And stuff. And stuff. Then go on. Just go on. Eight percent. Let's say done.

چهل - برف

2011-01-16T02:59:00.001+03:30

↑

تخم خودم و چشمم از بس پشت این میز لعنتی نشستم درد می‌کند. با این که احساس سرما می‌کنم، عرق کرده‌ام. عرق سمت چپ بدنم که نزدیک پنجره است، سرد شده. چند وقت یک‌بار خم می‌شوم، پرده را کنار می‌زنم، به تیر چراغ برق نگاه می‌کنم، هنوز برف می‌بارد. به تیر چراغ‌برق دورتر نگاه می‌کنم، هنوز برف، ولی آهسته‌تر، می‌بارد. به جایی که برج میلاد باید باشد نگاه می‌کنم، نیست. آن طرف خیابان هم حتا نیست. قبلن می‌دانستم اگر برف روی میله‌های تراس بنشیند، مدرسه‌ها تعطیل می‌شوند. شاید باورتان نشود الآن صدای کلاغ آمد. به گزارش خبرگزاری فارس همه‌ی مدارس فردا در نوبت صبح تعطیل می‌باشد. تا بعدازظهر گند برف ‌ها را برداشته. همه‌ش کثیف شده و شلپ‌شلپ می‌کند. بعدازظهری‌ها در گند و کثافت، شلپ‌شلپ‌کنان به سمت مدرسه می‌روند و هم‌کلاسی‌های منحرفشان، برف گندوکثافت‌برداشته توی یقه‌شان می‌ریزند و خنده‌های شیطانی می‌کنند. می‌روم آش‌پزخانه. کونِ چایی‌گذاشتن ندارم. یخچالمان چکه می‌کند و من که از سرمای کاشی‌ها سعی می‌کنم کف پایم را به زمین نچسبانم، پایم خیس می‌شود و به مقصد نامعلومی فحش می‌دهم. از یخچال شیر برمی‌دارم. دهانم مزه‌ی شیر مانده می‌دهد. ترش است و از آن بدم می‌آید. هی از پنجره به بیرون نگاه می‌کنم که ببینم برف می‌اید یا نه. ساعت دووپنجاه‌ویک دقیقه‌ی شب است و من بعض دارم.

سی‌ونه

2010-09-18T13:09:00.000+04:30

↑

اکنون که اصواتِ‌ ناخوش‌آیند آن‌ها در تو فرو می‌ریزد و بیدار نشسته‌ای، به یاد داشته باش که یک مرد، عشق را پاس می‌دارد، یک مرد هرچه را که می‌تواند به قربان‌گاهِ عشقش می‌آورد، آن‌چه که فداکردنی‌ ست، فدا می‌کند، آن‌چه شکستنی ست می‌شکند و آن‌چه تحمل‌سوز است، تحمل می‌کند؛ اما هرگز به منزل‌گاهِ دوست‌داشتن به گدایی نمی‌رود.

''بار دیگر، شهری که دوست می‌داشتم''

عشقِ یک‌طرفه درجازدن نیست؛ به عقب‌برگشتن است. گداییِ دوست‌داشتن یا دوست‌داشته‌شدن هم همین‌طور. اصلن اشتباه است یا شاید عملی نیست -قبل از این‌‌که اشتباه باشد یا نه- این که یکی را بپرستی، بدون این‌که انتظاری از او داشته‌باشی. کم‌اند آن‌هایی که خدا را می‌پرستند صرفن به خاطر رضای خدا، بقیه، کارشان که گیر افتاد یک جایی، می‌گویند: ''خدایا، به دادمان برس''، یا نماز که می‌خوانند، در قنوت می‌گویند: ''ما را از آتش جهنم نگاه دارد''. دروغِ قشنگ که نمی‌خواهیم به هم بگوییم، عشق یک طرفه خیلی زودتر تمام ‌می‌شود. لحظه‌لحظه‌اش خردشدنِ عاشق است، فرسوده‌شدنش.

سی‌‌و‌هشت - یکی از شیشه‌ها شکسته‌بود، باد سرد می‌آمد تو

2010-09-06T21:01:00.004+04:30

↑

کاش هنوز تلفن‌عمومی‌ها توی باجه‌های زرد بود. باران هم می‌آمد.

سی‌ و هفت - سفرنوشت - سه

2010-08-27T21:09:00.001+04:30

↑

یک چیزی‌ست که بی‌آن‌ که برایش نتیجه‌گیری خاصی داشته‌باشم، ذهنم را مشغول کرده؛ راجع به آدم‌هایی که هر روز در یک ایست‌گاهی سوار مترو می‌شوند و در یک ایست‌گاهی پیاده می‌شوند؛ یعنی در مترو، مخصوصن اگر مسیرت طولانی باشد، به چشم می‌خورد، نه این که راجع به آدم‌های توی تاکسی یا اتوبوس یا هر آدم دیگری نباشد.

یک مرد بیست‌وخورده‌ای ساله‌ی ادکلن‌زده که می‌رود دوست‌دخترش را توی یک کافه‌ای ببیند، ایست‌گاه قلهک سوار می‌شود، میرداماد پیاده می‌شود، توی مسیر هم اصلن به حرف‌هایی که قراراست زده‌شود فکر نمی‌کند، یعنی تا می‌آید فکر کند، یک فکر دیگر می‌آید سراغش که مبادا حالا که این قدر مسیر مترو میرداماد تا میدان مادر گرم است، داغ است، عرق کند؛ چون اصولن به بوی عرق حساسیت دارد و بوی عرق خودش را خیلی می‌شنود.

خلاصه می‌رسد به یک کافه‌ای توی طبقه‌ی دوم یکی از پاساژهای دور میدان مادر، دوست‌دخترش زودتر رسیده، با این که مرد دیر نکرده. بحث‌شان می‌شود. راجع به این‌که چرا دختر آن روز که با دوست‌هایش رفته تا طالقان زنگ نزده یک خبری بدهد، که دختر می‌گوید او نباید خبر بدهد، مردش باید خبر بگیرد. بعد بحث می‌کنند راجع به به‌جاترین و مسخره‌ترین شک‌های مرد. شک هم که تا حرفش می‌شود باید آن‌روز را که می‌شد خوب باشد، خوب تمام شود، گِل گرفت. نه آدمی که شک می‌کند هیچ‌وقت، حتا اگر اقرار کند، قانع می‌شود، نه آن‌که متهم می‌شود می‌تواند بفهماند داستان چه بوده، حتا اگر حق با خودش باشد.

تمام که می‌شود حرف‌ها، بعد یک‌دقیقه‌واندی سکوت، از آن سکوت‌های گُهی، که هزار سال می‌گذرد، برای هرکدامشان، مرد می‌آید که آرام بکند، هر دو می‌فهمند که گُه خورده به ام‌روز، و هر دو می‌فهمند که شاید داستان گه‌خورده شدن طولانی‌تر از فقط ام‌روز باشد، فقط این را حس می‌کنند؛ ولی به روی خودشان نمی‌آورند. با یک رودربایستی ِ مسخره‌ای از هم خداحافظی می‌کنند.

مرد که دارد برمی‌گردد به سمت مترو، که قدم‌هایش کند شده و طعم سیگارش تند، که دارد فکر می‌کند این دقیقن همین راهی‌ست که یکی دو ساعت پیش، ولی در جهت مخالف، می‌رفته، که اصلن چه می‌شد که نمی‌رفت، که بحثی نمی‌شد، که دل‌خور نمی‌شد، قدم هایش هم کند نمی‌شد، اصلن مجبور نبود برگردد که قدم‌هایش کند شود، یک‌دفعه بوی عرق خودش را می‌شنود و یک‌دفعه فکر می‌کند از وقتی که رفته توی کافه حواسش نبوده به این داستان.

حواسش کلن از همه‌ی فکرهای قبلی پرت می‌شود به این که کِی عرق کرده یا که بو می‌داده یا نه یا که این بو دادن شاید دختر را ناخودآگاه اگر کمی عقب‌تر نرانده، جذب هم نکرده، یا که نکند تکراری شوم برایش، یا که ماه‌های اول که حواسش به همه‌چیز بود، که ادکلن بزند، حتا پشت گوش‌هایش، نه مثل حالا، سرسری، حتمن از آن آدم‌هایی که طالقان بوده‌اند، یکی بوده که وقتی رد می‌شده، بوی ادکلنش جا می‌مانده، حتمن بوده که زنگ نزده، نکند که تکراری شود. با همه‌ی این فکرها می‌رسد تا خانه و بی‌هوش می‌شود یا خودش را بی‌هوش می‌کند، می‌افتد روی تخت.

یک مرد سی‌وسه‌ساله که توی یک اداره‌ی دولتی کار می‌کند، که گوشی‌اش از آن ساده‌ترهاست که بلوتوث ندارد، که نمی‌تواند جوک و بازی و پورن ِ سی‌ثانیه‌ای بگیرد از هم‌کارهایش، دارد دودوتاچارتا می‌کند که چه‌جوری پولش را بگذارد برای یک گوشی. به‌هرحال که دوهفته‌ای مانده تا سر ماه.

یا یک زن بیست و سه ساله که چادری‌ست و در واگن عمومی دارد نگاه‌های خطرناک را از نگاه‌های گذری تفکیک می کند و فکر می کند به این که اگر یک جا بین دو مرد خالی شود می‌تواند یک‌جوری بین آن دو نفر بنشیند که هیچ‌جوره برایش بد نشود؛ البته فقط فکر می‌کند، هیچ‌جای خالی‌ای نیست.

همه‌ی این آدم‌ها و هزار جور آدم ِ دیگر و هزار جور داستان ِ دیگر، هر روز، توی متروست. این احتمالن بدیهی‌ست که دنیای هر نفر، فقط و فقط برای خودش معنی دارد. و هر کس، بدون این که حتا لازم باشد یک بار به این موضوع فکر کند، تصور می‌کند خودش مرکز دنیاست. به هیچ‌کدام از آدم‌های بالا در آن لحظه نمی‌شد گفت چیز مهم‌تری در دنیا وجود دارد که به آن فکر کنند، مهم‌تر از آن‌چیزی که دارند در آن لحظه به‌ش فکر می‌کنند. ولی آیا واقعن چیز مهم‌تری در دنیا وجود دارد؟

یک چیز دیگر این است که همه‌ی این آدم‌ها که نمی‌توانی به‌شان حتا بگویی یک کم از عقب‌تر نگاه کنند و از دورتر-نمی‌گویم اصلن این کار را باید کرد یا نه یا کار خوبی‌ست یا نه- یک روزی می‌میرند؛ و همه‌ی تاریخشان و همه‌ی خاطراتشان و همه‌ی فکرهایی که در آن لحظات می کردند و همه‌ی روابطشان نیست می‌شود. در یک آن. پس اصلن می‌ارزیده به این‌چیزها فکر کردن؟ و اگر نه، پس چه؟

سی‌و‌شش - سفرنوشت - دو

2010-08-20T00:46:00.000+04:30

↑

تک‌‌سرفه‌های خشک ِ فردای سیگار کشیدن ِ کون به کون، تک‌سرفه نیست؛ نشانه است.

سی و پنج

2010-08-07T14:00:00.002+04:30

یک
بعضی وقتا ادای فیلم ها رو در می‌آرم. با خودم که رودرواسی ندارم، رسمن کارایی رو که تو فیلما می‌کنن می‌کنم، مث رابرت دنیروی راننده‌تاکسی، یا بچه مدرسه‌ای‌های فیل ِ ون سانت. یا نمی‌دونم خیلی چیزای دیگه هم، تو خیلی از کارام. سیگار کشیدنم رو از فیلم برادرز برداشتم، لباس تن کردنم شاید مث ِ راک بازاس، کفش کانوِرس و جین و تی‌شرت -شاید با یه آرمی روش، شاید ساده-، الکل خوردنم مال یه تیکه از یه موزیک‌ویدئوی جاستین تیمبرلیکه، خیلی حرکات ریزم که شاید اصن کسی نبینه مال جانی دپه، وقتی دارم آروم حرف می‌زنم، با یه صدای خیلی خش‌داری، مال یکی دیگه‌س که یادم نیس کی‌یه، شاید تام ویتس، بعد روزایی که جر دادم خودمو با سیگار.

دو
یک تئاتر خوب ِ ساده ای ما رفتیم، غلط نکنم از مونولوگ‌های لیو بود، به اسم "عاشقیت در پاورقی". چیزی که الان ازش یادم میاد -یا به هر حال می‌خوام یادم بیاد- این بود که تنها شخصیت ِ داستان، که یک زن سی‌وچند ساله بود، داستان‌هایی تعریف می‌کرد از عاشقانه‌هایش، وسط این عاشقانه‌ها، یادش می‌رفت دارد چه می‌گوید، یا ادامه‌ی داستانش چی‌ست، ارجاع می‌داد به فیلم‌ها -یا کتاب‌ها و فیلم‌ها- یی و می‌گفت برای ادامه به آن‌جا مراجعه کنید.

سه
خیلی وقت‌ها که مست بوده‌م، پیش اومده که می‌فهمیدم دارم چی‌کار می‌کنم. می‌فهمیدم الان حرکت دستم، یا راه رفتنم و اینا، به صورت خودآگاهی داره شبیه آدمای مستی می‌شه که تو فیلما دیدم. ولی به کارام ادامه می‌دادم. ینی هم‌چنان که می‌دونستم کارم معمولی نیست، داشتم اون کار رو می‌کردم. ولی اگه کسی می‌بود که در اون مستی‌ها از من فیلم می‌گرفت، و یک کس ِ دیگه‌ای اون فیلم رو می‌دید، می‌گفت این بنده‌خدایی که الان این‌جا دارد تلوتلو می‌خوره، مسته، و خب مثل همه‌ی مست‌های دیگه، داره تلوتلو می‌خوره.

چاهار
خیلی وقتا هم اصلن معلومه که چه‌قد آدم‌های نزدیک به‌هم رفتارهاشون شبیه ِ هم می‌شه. آدم‌های توی یک گروه، چه‌جوری حتا طرز خندیدنشون هم شبیه به هم می‌شود. ما یک دوست ِ خیلی خوبی داریم با حرکات خیلی دوست‌داشتنی‌ای و نوع خنده‌ی مال‌خودش‌ای. این دوست، خیلی توی این کافه‎‌ای که پاتوق ِ ما بود رفت و آمد داشت و آخرم شد یکی از آدم‌های همون کافه، که الان آن‌جا کار می‌کند. یکی دیگر از دوستام چند وقت پیش گفت که چه‌قدر خنده‌ی همه‌ی آدم‌های کافه شده شبیه خنده‌ی رضا.

پنج
این "من"، که حالا تحت تاثیر هزار چیز خارجی‌ام، فیلم و کتاب و دوست و آدم‌های مختلف، این "من" که بعضی وقت‌ها تاثیر آدم‌ها و فیلم‌ها و کتاب‌ها را در خودم می‌بینم، "من"ـم یا یه چیز درهم‌برهم از هزار چیز دیگه؟ ینی مجموعه‌ی این چیزها در من یک رفتار واحد می‌شود یا هنوز هزار چیز جداست که من به زور در خودم جا دادم؟ به‌هرحال من از آن لحظه‌هایی که فیلم‌ها و کتاب‌ها را در حرکات خودم -و دیگران- می‌بینم -اگر ظاهری باشد بیش‌تر، و اگر نباشد و فقط رفتار باشد، کم‌تر-، بی‌آن‌که انتخاب کرده باشم آن حرکت را، یا آن فکر را، شدیدن بدم می‎آد.

سی و چهار - خفه‌خون

2010-07-26T18:34:00.001+04:30

↑

مُردم عزیزم، مُردم.

تو بُکُش.

سی و سه - سفر‌نوشت - یک

2010-07-07T02:59:00.005+04:30

↑

آدم‌های آن‌ور خط مترو، که می‌روند به دورترین مسیر ممکن از تو، دقیفن با اختلاف صد‌و‌هشتاد درجه، دور‌ترین آدم‌های دنیا اند که در مورد نگاه‌های ما و آن‌ها کتاب‌ها می‌توان نوشت.

سی و دو - وقتی می ترسم همه چیز تمام شود، شش کلمه نیست

2010-06-21T12:25:00.009+04:30

↑

همیشه صدای سوختن سیگار غم گین ترین صدا هاست. خرد می کند مرا، لِه می کند، لِه می شوم، چون خوب می دانم یعنی چه، دیگر فهمیدم چه قدر خسته باید باشم که بتوانم بشنوم اش. اگر بخواهی بتوانی بشنوی صدایش را، باید تنها باشی -تنهای تنها-، باید یک جای آرام باشی، باید ساکت باشی، باید دور و برت هیچ صدایی نباشد، همه چیز خفه ی خفه، حتا شب باید باشد، آرام ِ آرام، باید نشسته باشی برای خودت یک گوشه، بعد بتوانی بشنوی اش. وقتی می شنوم اش یعنی همه ی تنهایی ها، سکوت ها. تنهایی ها و سکوت ها. و بغض ها. وقتی می ترسم همه چیز تمام شود، صدای سیگارم را می شنوم.
نشستم در اتاقم، آرام ِ آرام، پشت میز، و گوش می دهم به صدای سوختن سیگارم. دارم می ترسم از این که ناگهان همه چیز تمام بشود. الان می توانم بگویم همه اش دارد در ترس این که اصلن نشود، یا اگر شد، تمام نشود می گذرد. حتا هر چه قدر هم بگوبم که همه چیز در لحظه است که هست، اما همه چیز دارد خفه می شود در این گنگی ِ لحظه، این که نمی دانم الان می توانم عشقم را نشان بدهم یا نه، من که متنفرم از سکون، جاری اش می توانم کنم یا نه. نترسم اگر جاری شود و نشود، چه می شود.
این جور ترسیدن، خفه می کند آدم را. لال اش می کند. لِه می کند. می نشاند یک گوشه که فقط آن قدر تنها باشد که صدای سیگارش را بشنود. فقط صدای سیگارش را بشنود.
بگیر لعنتی از من این ترسیدن را.

سی و یک

2010-05-18T11:29:00.003+04:30

↑

آسمون اون قدرام که اون لعنتی های دروغ گو می گن دور نیست. دستت رو بده به من. می شیم ما. با هم می کوبیم می ریم آسمون. از اون بالا با همه ی لعنتی های دروغ گو بای بای می کنیم. دستت رو بده به من که بشیم ما. اعتماد کن. اونا همه ش دروغ های لعنتی های دروغ گووه. دستت رو بده به من.

سی - گَم

2010-04-29T19:50:00.001+04:30

↑

می خوام بنویسم، می خوام فقط بنویسم، که فک نکنم دارم چی می نویسم، که خالی بشم، که آروم بشم، به جای ترامادولی که اون گم شده می خورد می خوام بنویسم، به جای خوابیدن، به جای حرف زدن، از زمان، که می دووه، می دووه، تند، اون قد که به ش نمی رسم، هیچ وقت به ش نرسیدم، هیچ وقت تصمیم نگرفتم، همیشه برام تصمیم گرفتن، همیشه بین یک تصمیم گرفته شده انتخاب کردم، از آدما می خوام بنویسم، از این که به کی می شه اعتماد کرد، از این که به هیچ کس نمی شه اعتماد کرد، و این تلخه، و این حقیقته، از این که هیچ کس با هیچ کس نیست، از این که نمی دونم دارم کجا می رم، نمی دونم باید کجا برم، یا این که اصلن باید رفت یا نه، یا باید موند، باید توی لحظه موند، باید توی لحظه نه به دی روز فکر کرد، نه به فردا، ولی گذشته، گذشته آدم رو می خوره، بد جوری می خوره، از این می خوام بگم که نمی تونم بنویسم، از این که من نیستم، من خیلی وقته نیستم، هیچ وقت شاید نبودم، من رو کی می خواد تعریف کنه، من وقتی من ام که کاری رو که می خوام بکنم، که تخم داشته باشم داد بزنم، من هیچ وقت من نبودم، من با همه ی خواسته های دیگران تعریف شدم، با تصورات دیگران از من.

هوا ابری یه، زمینا خیسه، و من تنهام، هوای ابری و زمین خیس، به تنهایی خیلی میاد، شبیه تنهایی یه، خود تنهایی، وقتی زمین خیسه و هوا ابری یه، همه چی ان قد شفاف می شه، که همه چی رو ان قد می تونی ببینی، که همه چی محکم مث سنگ می خوره تو صورت ات.

یا از خودم فرار می کنم، از کوچک ترین لحظه هایی که به خودم فکر می کنم فرار می کنم، چون هیچی نیستم، هیچ کس نیستم، و هیچ کس هم با من نیست، تنها، و البته، محکومیت تنهایی، ابدی. آدما. آدما. آدمایی که فقط بازی می کنن، آدمایی که خوب رُل بازی می کنن، آدمایی که داد می زنن، آدمایی که مصنوعی ترین احساسات عالم در صدای شان موج می زند، آدم ها، آدم هایی که هیچ وقت خودشون نیستن، دروغ، دروغ، دروغ، من می فهمم، لعنتی، تو که بلد نیستی دروغ بگی، من می فهمم، نمی فهمم، احساس می کنم، و به احساس اطمینان می کنم، و احساس تنها چیزی یه -همه ی چیزی یه که من به ش اطمینان می کنم، من می خوام تا خرخره سیگار بکشم، من می خوام گَه بخورم، می فهمید، می خوام گه بخورم، می خوام همه ی بد ترین کار های دنیا رو انجام بدم، می خوام تجربه بکنم، می خوام یه جوری به سنگ بخورم که نتونم پا شم، ولی می خوام خودم به سنگ بخورم، بفهمید، می خوام هیچ کس ازم نپرسه چته، و می خوام ازم بپرسه، یک نفر باشه که وقتی می پرسه، براش مهم باشه، ببین، دارم می گم براش مهم باشه، من دل ام سخت گرفته ست.

بیست و نه - هشتاد و نه

2010-03-21T18:03:00.000+03:30

↑

من با نوروز مشکلی ندارم. با هفت سین مشکلی ندارم. زنده گی ام اصلن بهانه –بهانه ساختن است برای خوش بودن، نوروز و هفت سین هم بهانه است، بهانه های کوچک شاید، تکراری شاید.

ولی امسال، نمی دانم، یک فروردین اش هم ابری بود حتا، نوروزش آن قدر هم بوی نوروز نمی داد. ساعت هفت بعد از ظهر یک فروردین است، بغض دارم، دل ام به سیاق عصر جمعه ها گرفته، چای دارچین هم مزه ی دی روزی اش را می دهد. ام سال نوروز ریده.

بیست و هشت - تنهایی

2010-03-18T18:40:00.004+03:30

↑

تنهایی آن لحظه ای ست که اسم آدم ها را در گوشی ات بالا پایین می کنی، از الف تا ی، و هیچ کس نیست، که چیزی را که نمی دانی چیست به او بگویی. تنهایی آن لحظه ای ست که ساعت شش و ده دقیقه ی عصر است و آسمان ابری ست و پنجره ی اتاقت باز است و بغض داری، بیرون را نگاه می کنی، به بیرون و بیرون رفتن و آدم های بیرون فکر می کنی، و بغض می کنی. تنهایی آن لحظه ای ست که در جشن تولدت، همه ی آدم های تنهای دیگر، همه ی دوستانت، دور تو هستند، و یک لحظه ی دیر یاب کوچک، دل ات، نمی دانی چرا ولی، می گیرد. تنهایی آن لحظه ای ست که دل ات می خواهد دیگر هیچ کس را نبینی، حال ات از همه به هم می خورد، و همه، همان لحظه، همه جا، کنار تو اند. تنهایی آن لحظه ای ست که از ته دل بگویی، بگوبب و باور کنی، موجودی اجتماعی نیستی -آدم موجودی اجتماعی نیست.

کم کم، تنهایی، هر لحظه است. هر لحظه ای که به خودت فکر می کنی، تنهایی ست.

و بیهوده ترین کار است، برخاستن به جنگ با تنهایی، "به تر آن است که برخیزم، رنگ را بردارم، روی تنهایی خود نقشه ی مرغی بکشم"*

نمی شود، تنهایی را اگر خیلی بشود کاری کرد، نقشه ای ست که روی اش بکِشی، نمی توانی این قدر راحت آن رابکُشی. همیشه تنها. همیشه تنها. آدم، همیشه از درون تنهاست. هر چه هم پُر باشد از بیرون. "من پر از بال و پر ام، راه می بینم در ظلمت، من پر از فانوس ام، من پر از نور ام و شن، و پر از دار و درخت، پر ام از راه، از پل، از رود، از موج، پر ام از سایه ی برگی در آب، چه درونم تنها ست."**

ولی می شود به آن عادت کرد. شاید باید به آن عادت کرد -ایمان آورد. یک بار هم باید از عادت بنویسم، و این که این عادت با روز مره گی فرق دارد، عادت کردن برای چیز هایی ست که نمی شود عوض شان کرد. و وقتی هست که آدم خودش را وسط همه ی چیز ها و در حال دست و پا زدن برای هیچ چیز می بیند "و این من ام، زنی تنها در آستانه ی فصلی سرد"***. و عادت، "ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد"****

و عشق، تنها عشق، تنهایی را می کشد.

پ. ن. اکنون، عقیده راسخ من در زنده گی بر این است که تنهایی، نه تنها کم یاب و نه پدیده ای عجیب، که واقعیت اجتناب ناپذیر زنده گی انسان است. "توماس وولف"

* و ** سهراب سپهری

*** و **** فروغ فرخ زاد

بیست و هفت - همیشه در فرار زنده گی می کنی

2010-03-04T09:46:00.002+03:30

↑

این که کشتی عشق ات در برکه ی لجن گرفته ی عقل ها و منطق ها و دلیل ها لنگر بیندازد، بماند و بپوسد، بمیرد و بخوابد همان جا و هیچ وقت بلند نشود، یا مثل کوچک ترین ذره در بزرگ ترین دریا های طوفانی ترین دریا های احساس، با هر موج، هر باد، هر کوچک ترین نسیم، از این رو به آن رو شود، تکان تکان بخورد، یا هیچ کدام، کم تر از برکه ی- باتلاق ِ لجن گرفته ی عقل نباشد.

عقل، عشق را زایل می کند. خون خوار ترین قاتل عشق است. هنوز عشق بال و پر نگرفته، هنوز نطفه ی عشق بسته نشده، تا عقل برق چشمان ات را می بیند، تا هنوز فکر نکرده ای هرگز نبوده قلبت این گونه گرم و سرخ، می آید و به یک جنگ همیشه یک سر پیروز، خنجر می کُند در قلب ات، همه چیز را در یک آن تمام می کند، نگاه آخر را می کنی، سینه صاف می کنی، آب دهان ات را قورت می دهی، و می روی، و هیچ وقت پشت ات را نگاه نمی کنی، و همیشه خاطره ها را می رانی، و همیشه در فرار زنده گی می کنی، در ترس از عشق، در ترس از ناب ترین لحظه، و ترس از معصومانه ترین بغض ها، همیشه در فرار زنده گی می کنی.

من می خواهم، و من این گونه هستم، که عشق ام در جریان باشد، می خواهم همه چیز در آن جاری باشد، می خواهم در هر نگاه ام، اگر عقل بگوید نگاه نکن، اگر مذهب بترساند ام از آتش، اگر هر انگی- هر صفتی بخواهند بچسبانند به من، می خواهم در هر نگاه ام، احساس باشد، عشق باشد، می خواهم دل ام بلرزد، می خواهم بغض کنم، عشق، من باور دارم که عشق، دریاست، عشق صبر نباید بکند، عشق اگر بماند، می گندد، می پوسد، باتلاق می شود، باید برود، باید سیال باشد، عشق اصلن در سکون نه، که در حرکت، برای من، معنی می شود.

و دوست دارم، اگر روزی عاشق کسی بودم، که بودم، و اگر آن کس خواست بیاید بگوید که می خواهد برود، که گفت و رفت، دوست دارم فقط برود، فقط برود، تنها برود. زیاد عاشق شدن، زیاد دل لرزیدن نیست که عشق را می کُشد، دروغ است که عشق را می کُشد، بهانه است که عشق را می کُشد، دروغ و بهانه هم، هر دو، و همه ی چیز های مثل این دو، همه، از عقل اند.

احساس، پاک ترین وجود است.

پ. ن. به سوزان کریمی و پوریا اقتصادی و صدرا بنی اسدی به عنوان اولین پست تقدیمی / عنوان، به این سه نفر بر نمی گردد.

بیست و شش - بار دیگر، شهری که دوست می داشتم: نیو یورک

2010-02-12T21:33:00.005+03:30

↑

یک چیزی ست در این عکس های افق* اَبَر شهر ها که خیلی وقت است می چرخد در سر ام. مخصوص نیو یورک نیست ولی، هر ابر شهری می تواند باشد، ولی غولی هزار چرخ دنده ای ست نیو یورک، که هیچ جای دیگر نیست. نمی خواهم از کوچکی ِ زنده گی ها توی این عکس ها حرف بزنم و خوش بینانه بگویم که خیلی کوچکیم و نمی ارزد ناراحتی و این سخت گرفتن ها و این ها.

شاید یک چیزی حدود هزار پنجره باشد در این عکس، هر دو پنجره پنجره را اگر یک خانه بگیریم، می شود پانصد پنجره، بی نهایت داستان، بی نهایت عشق، بی نهایت زنده گی.

در یکی از این خانه یک ژاپنی بیست و یک ساله زنده گی می کند که هنوز لهجه اش همه را می خنداند، یک ژاپنی بیست و یک ساله که ام روز صبح که بیدار می شود، تکست معشوقه اش را می بیند که دو و خورده ای دی شب برای اش فرستاده، معشوقه ی مست بر گشته از مهمانی با یک پسر بور که همان شب عاشق اش شده، پسر بوری که پیپ آلبالویی می کشد و با صدای اش، با آهنگ صدای اش، یک بار بگوید "تو زیبایی"، هر دختری باشد، حد اقل اش این است که دل اش بلرزد، این است که مغرور شود به خود اش.

در یک پنجره ی دیگر، خانه ی زن سی و یک ساله و مرد بیست و هفت ساله ای ست، شبی ست که بچه شان به دنیا آمده، مادر بعد از نه ماه می خواهد مست کند و حرف است و داد و بیداد که الکل توی شیر مادر می رود و مادر بیداد و داد که نُه ماه نه لب به سیگار زده نه الکل، کلی برای خود اش برنامه ریزی کرده و فکر کرده برای مرد اش باید این خیلی عادی باشد، صدای دختر هم سایه با احتمالن دوست پسر ژاپنی اش که دارند تلو تلو کنان توی راه رو این وقت شب، حدود سه شاید، راه می روند و به در و دیوار می خورند، ساکت شان می کند، بچه شان به اندازه ی یک مُرده ساکت و به اندازه ی یک مُرده خواب است.

در یک پنجره ی دیگر، همه ی زنده گی شکسته ی دختر نوزده ساله ای ست که از ویرجینیا آمده نیو یورک، دختر بلوند دهاتی، با پوست برنزه، طعمه ی همه ی زرنگ های نیو یورکی، دارد فیلتر سیگار اش را در می آورد که هرویین را بکشد توی سرنگ و رِنگ و رِنگ و رِنگ زنگ هم سایه بغلی را یکی می زند و انگار کم کم دارد گریه می کند، زنگ هم سایه اش، پسر ِ بور ِ نیویورکی ِ دانش جو، با صدای اش و آهنگ صدای اش، که هر شب با یک دختر است و فردای اش دختر می آیند و رِنگ و رِنگ و رِنگ زنگ می زنند که همان یک شب بود لعنتی؟

شاید در یکی از پنجره ها هم "هولدن کالفید"، خسته و پیر، دارد سیگار می کشد (+). شاید "جرمی" ِ "مای بلوبری نایتس" دارد "الی" را می بوسد (+). شاید در یکی شان دختر "دِی نایت دِی نایت" دارد برای منفجر کردن یا نکردن بمب با خود اش کلنجار می رود (+).

Skyline*

پ ن. عکس عمدن کاملن در صفحه جا نشده.

بیست و پنج - از خاطره یا چیزی شبیه ِ آن

2010-01-27T15:20:00.001+03:30

↑

سخت است یک جا هایی فرق گذاشتن بین "گذشته" و "خاطره". یا هر "گذشته" ای می تواند "خاطره" باشد. خاطره ولی، این جور که ما می گوییم، اتفاقی ست که پُر رنگ شده باشد یک جای زنده گی مان. اتفاق شاخص –خوب یا بد. خاطره هم از آن چیز هایی ست که "کم تر" راه گریز دارد. ناگهان می آید و می خندیم و بغض می کنیم و یا اصلن هرری دل مان می لزرد و می ریزد یا تنگ می شود. خاطره را می شود تعریف کرد، از رو در بایستی و این جور چیز ها حرف نمی زنم، منظورم این است که می شود به زبان اش آورد، می شود نوشت اش، ترجمه اش کرد به کلمه.

ولی من دارم از چیز دیگری حرف می زنم، دارم از خاطره حرف نمی زنم، اسم اش را نمی دانم، ولی بر می گردد به همان خاطره – به نوستالژی، گذشته. دارم از لحظه های خیلی کوچک حرف می زنم. از اتفاق نه، دارم از حس، حرف می زنم. از حس هایی که وقتی می آیند نمی توانی جلو شان را بگیری. "هرگز" نمی توانی جلو شان را بگیری. از آن ها که از ثانیه کم تر اند. از چیز های کوچکی که یاد چیز های بزرگ ات می اندازند. از بوی عطر اش حرف می زنم –زن هایی که همان بو را می دهند، از آن لحظه که بو می کنی، از کوچک ترین لحظات یک آهنگ که عادت داشتی به او فکر کنی و او را مجسم کنی وقتی می خواندی اش با خودت، از خیابان هایی که ناگهان یاد هزار جور حس می اندازد ات -که یک هو پُر ات می کند. من دارم از هوای ابری، از زمین خیس حرف می زنم.

از چیز های خیلی کوچک تر می گویم که خیلی سخت تر است کلمه کردن شان. از یک آن حرف می زنم –یک لحظه، یک نفس. که انگار تکرار می شود. یک فِرِیم، نه آن قدر کش دار که مزه مزه اش کنی. از اتفاق های کوچک ِ کوچکی که –با او- افتاده و هنوز می افتد و فقط و فقط تو را یاد اش می اندازد. آن قدر کوچک برای خود من، شاید بگویم آن لحظه ای که آفتاب وقت راننده گی دست چپ ام را که توی اش سیگار است بسوزاند و پوست ام برق خیسی بزند و سیگار مزه ی تلخی داشته باشد با آن بویی که مثل بوی همیشه اش نیست. این برای هیچ کس هیچ معنایی ندارد -نمی تواند داشته باشد و من. من پُر از احساس. من ِ پُر از احساس.

از لحظات ِ تکرار شونده ی بسیار ِ زنده گی.

از لحظات ِ بسیار تکرار شونده ی زنده گی.

پ. ن. بی نیاز تر از همیشه ام، با استثنا های گذرا، هم چنان همه چیز خوب است. آن بالا داشتم از استثنا های گذرا حرف می زدم.

بیست و چهار - آرام ِ آرام

2010-01-21T00:18:00.001+03:30

↑

آمدم بنویسم چند روزی ست همه چیز خوب است. می خواهم این را فقط ثبت کنم.

شن، باد، خنکا، موسیقی از دور، چایی، باران، سیگار، زمستان زمستان نیست که حداقل، بهار است، پرواز.

بیست و سه - نجوا

2010-01-05T00:09:00.001+03:30

↑

اتفاق. اتفاق. و اتفاق.

چند وقتی ست اتفاق ها خیلی می افتند. پشت سر هم، رگ بار، فرود می آیند، خراب می شوند روی سر ام، هنوز مزه ی اتفاق قبلی زیر زبان ام است، هنوز زخم اتفاق قبلی، اثرش هنوز پاک نشده، رگ بار اتفاق ها، از رو به رو و از بالا، بد تر از همه، از پشت، از گذشته، گذشته هایی که هنوز نگذشته*، می آیند و می آیند و فرود می آیند و انگار پیکان باشند، از آن پیکان ها که آخرش هفت پَر است، و گیر می کند در بدن، و می کند در بدن، و بیرون آوردن اش هم، سخت، سخت تر از داخل شدن اش باشد و زخم و زخم و اتفاق بعدی، زخم بعدی.

چند وقتی ست که اتفاق ها از درک من، از حجمی که من عادت داشتم، انتظار داشتم، بیش تر اند. من خود ام را ناگهان، انگار محکوم، گویی در دست خودم نبوده و نیست، در جایی می بینم، که نباید باشم، که هیچ وقت قرار نبوده باشم، و دیر می فهمم، که غرق شدم، در آدم ها یی که نمی شناسم شان، در جا ها یی، موقعیت ها یی، در حال حرف زدن با کَس ها یی، در حال کردن کار ها یی، که نباید، با مقیاس های من، با آرمان های من، نباید.

چند وقتی ست که انگار یک کس دیگر دارد تصمیم می گیرد به جای من. حس پارسالی را دارم که هنوز مشق هفته ی پیش را ننوشته، معلم، سگ صفحه مشق می دهد، آدم اصلن نخواهد هم به قضیه فکر کند، یک جای عمیق عجیبی در مغز اش اشغال می شود. آن جای عمیق عجیب مغز ام پُر است، پُرِ پُر است از اتفاق هایی که باید کم کم می افتادند و آرام آرام هضم می شدند.

من می خواهم یک جای دور بدون آدمی پیدا کنم، نه کتاب بخوانم، نه فیلم ببینم، نه بقیه ی کار های تارک دنیایی را انجام دهم، می خواهم بروم یک مدت زخم های ام را مرهم بزنم، گذشته ها را حل کنم، صفر شوم.

صفر صفر شوم.

*یک جایی در گودر نوشته بود: لعنت به گذشته ای که هنوز نگذشته.

بیست و یک - پاییز از همیشه

2009-12-15T10:37:00.003+03:30

↑

پاییز از همیشه فصل عاشقی هاست.
قصه ی دنباله ی بخار است از پی دود سیگار، از خش خشِ برگ ها -زیر پاهای ات که می روی. داستانِ شیشه ی بخار گرفته است تا آن سوی بارانی – سد ترین ِ مرز ها.
پاییز همیشه همه ی بهانه هاست برای یک فصل؛ برای عاشقی ها، عشق بازی ها.

به دعوت "پاریس جشن بی کران"

بیست - آه پیش از آن که در اشک

2009-11-15T22:30:00.002+03:30

↑

به در می روی؛

ز در می روی و من می روم؛

ز من می روم؛

*عنوان از الف. بامداد

نوزده - آی آدم ها

2009-11-08T08:45:00.001+03:30

↑

یک کسی بیرون بکشد مرا از این موج ها و از این تلاطم که نمی دانم کجا می برد و نمی دانم کجا می روم و گم شده ام و گم کرده ام خود ام را.

ناگهان چشم باز می کنم – خود ام را می بینم بین این همه آدم که به هیچ کدام شان هیچ تعلقی ندارم – ناگهان چشم باز – خود ام را می بینم بین کتاب های نصفه و نیمه ی این طرف و آن طرف افتاده و خود ام را بین مجله های دو ماه پیش که گذاشته ام از همان موقع دم ِ دست که بخوانم شان و خود ام را بین این همه فیلم که هر بار باید بگویم :"داریم، ندیدم، می بینم" و نبینم – ناگهان چشم - خود ام را می بینم بین آن گیتار ول کرده که افتاده آن طرف و بین آموزش طراحی و بین کتاب های زبان و وب لاگ ِ یک ماه به روز نشده – ناگهان – خود ام را می بینم بین خانواده ای که انگار گم کرده ام شان و بین این همه آدمی که به هیچ کدام شان هیچ تعلقی ندارم.

زمان که می دَوَد وَ آه. کوتاهی همین آه کشیدن و لحظه ای –آنی- که می گذرد و حسرت، به همین تندی، به همین ساده گی، گذشته می شوند همه ی حال هایی که یک روزی آینده هایی بودند که انگار خیلی می خواست اتفاق عجیبی بیفتد در این دانش جویی و هژده ساله گی و همه ی این ها. ولی می دوند همین جوری این حال ها و موج و موج و موج پشت ِ موج و انگار آدمی که بخواهد سر اش فقط زیر آب نرود، حالا اصلن کِی وقت می کند فکر کند که کجاست و چه می کند و چه باید بکند و هِی و هِی و هِی، هن هن کنان، دست می زند و پا می زند. آن وسط ها "آی آدم ها" می خواند و دور و بر را نگاهی می کند و نیست آن کسی که بیاید بیرون بکشد مرا از این موج ها و از این تلاطم که نمی دانم کجا می برد و نمی دانم کجا می روم و گم شده ام و گم کرده ام خود ام را.

هژده - بکارت

2009-10-14T00:49:00.004+03:30

↑

بی شک و طبیعتن واژه ی "بکارت"، همان تفاوت "دخترانه گی" و "زنانه گی" را اول از همه به یاد مان می آورد؛ ولی می دانیم که از ریشه "بکر" می آید و به معنای "دست نخورده گی" ست، همان جنگل بکر که به کار برده ایم و فکر بکر و این ها که می بریم.

در مورد بکارت ِ یک سری چیز ها می خواهم حرف بزنم؛ با استفاده از معنای اش- نه اصطلاح اش. از وقتی که به دنیا می آییم، یعنی لحظه ی صفرُم ِ صفرم که هق هق ِ اول را می زنیم و اولین باری که نفس می کشیم و همه ی این اولین بار ها، یکی یکی بکارت ِ این کار ها از بین می رود. این ها همه ی کار های خیلی خیلی معمولی ست. ولی بعد تر که بزرگ تر می شویم، یک بکارت هایی مطرح می شوند، که دیگر آن جنبه ی غیر ارادی، آن جنبه ی همه گیر را ندارند. مثلن بکارت دروغ گفتن، بکارت خود ارضایی، بکارت دوست دختر/پسر داشتن، بکارت سیگار کشیدن، بکارت الکل خوردن، بکارت با کسی خوابیدن، بکارت دل شکستن، بکارت خیانت، بکارت با همه هم خواب شدن، بکارت ادعا کردن، بکارت دروغ گفتن –این بار نه از نوع بچه گانه اش-* و... حالا می شود خیلی چیز های دیگر که دیگر عادی نیست و برای معمولی ها نیست –مثل بکارت ِ دزدی و بکارت ِ آدم کشی و...- را اضافه کرد به این ها.

می گوییم که ترس اش از فلان چیز ریخته یا دست اش به فلان کار باز شده و...؛ همه ی این ها همان بکارتی ست که دیگر نیست. حالا بین این ها، چند تایی هست که اگر آن بکارت از بین رود، آن اولین بار، بکارت نازک اش اگر نیست شود، دیگر برگرد نیستند، یا اگر هم باشد، لکه ای می گذارد که پاک بشو نیست. بکارت دل شکستن و خیانت و با همه هم خواب شدن و دروغ گفتن –از نوع بزرگ سالانه اش- است از این جمله. و حالا برای آن ها که معمولی نیستند، همان دزدی و آدم کشی، هر دو.

می خواهم از این بگویم که همه مان بکارت های زیادی را دست خورده کردیم.

از این بگویم که حواس ام باشد، تا می شود، نزدیک نشوم به نازکای خیلی چیز ها که اگر زد و از بین رفت این بکارت، دیگر سخت است جمع کردن اش. باشد که نزدیک نشوم.

(برداشت سیاسی از بخش ِ آدم هایی که معمولی نیستند، طبق شرایط، آزاد است –دزدی و آدم کشی-.)

*به ترتیب زمانی، حدودی

هفده - من؟

2009-09-30T13:23:00.005+03:30

↑

دارم به رابطه ی سه تا چیز با هم فکر می کنم.

اولی قضیه ی بار ها اثبات شده ی "مرغ هم سایه غازه" اس. سر قضیه ی ماشین خریدن ما مثلن. از دور می دیدم این ماشین رو، بعد اصرار و اصرار به بابام برا خریدن اش و راننده گی باش تا دو تا کوچه اون ور تر. بعد که حالا خریدیم و این ها و معلوم شد که پنجره های عقب دستی ان و پخش اش تِیپ خوره و آنتن اش دستی یه. فهمیدیم حتا مرغ هم سایه نیس که غازه. یا کریم ام باشه، کلاغ ام باشه، باز یه کم غازه.

دومی اینه که انگار اصولن آدم –صد در صد- خفنی وجود نداره. من به آدمی که بتونه مثلن یک ساعت بدون تاثیر ِ تقلیدی از کتابا و فیلما و جوا و اینا، از خود اش حرف بزنه مثلن می گم آدم خفن. البته نه این که ملاک ام فقط این باشه و هر کی که این جوری بود اِل، هر کی نبود بِل. منظور ام اینه که وقتی با آدم هایی که از دور می دیدم شون و فکر می کردم طرف خیلی فلانه و یا مثلن وب لاگ اش را می خوندم و فکر می کردم طرف خیلی بهمانه و حالا که ندار شدیم می بینی که نه. اون ام عقده هایی داره از جنس عقده های خود ام و عقده های هر دو مان –حالا با یک کم تغییر ظاهر و ادبیات قضیه- شبیه عقده های همه ی دیگران است. حالا در مورد این عقده های مشترک -احساسات مشترک-، صرف نظر از نوع بزرگ شدن مان، محیط بزرگ شدن مان هم، آخر این نوشته، نوشته ام.*

سومی هم در مورد مجموعه های از آدم هاس. مثلن یک زمانی بود، شاید سه چهار سال پیش که من تازه وارد شده بودم به جمع های نجومی. اولین باری که رفتم باشگاه نجوم را یاد ام می آید که مثلن یکی از آدم هایی که الان در حد دوست ِ خیلی خیلی معمولی ست را دیدم با چند تا دختر دور و بر اش و داشتم اون موقع فکر می کردم که "وای چه جمع با حالی و چه آدمای خفنی و فلان و فلان". حالا هم همین نگاه رو می خونم تو چشای بچه های تازه نجومی ِ سه چار سال کوچیک تر از خود ام. همین اتفاق می افته برای جمع های تیاتری، جمع های آدم های توی مدرسه، برای جمع های دانش گاهی و گودری.این که یه سری آدم، انگار برای اثبات کردن خفن بودن شون –این احساس ناظر بیرونی یه-، در یک جمع هایی دور هم جمع می شوند و ادبیات جدیدی برای خود شان می سازند و مثلن "اون یکی گودر" را می سازند -که من نمی دونم چی یه-. نمی خوام ام بگم که همه جو گیر شدن و اینا. و نمی خوام ام بچه های "ایگ" (اون یکی گودر) موضع بگیرن. فقط این که آدمایی که مث من هستن و از اون سر در نمی آرن و فک می کنن بچه های "ایگ" به این سر در نیوردن دامن می زنن. مثلن فرض کنید تیاتر شهر را، یک نفر که تصمیم گرفته تنهایی به تیاتر بیاید، ممکن ام هست دفعات اولی باشد که به تیاتر می آید و هنوز با جو آشنا نشده، و یک سری دوست که با هم به تیاتر می آیند. نگاه ِ آن فرد تنها به یک سری دوست و نگاه های جسته گریخته ی ناگهانی یک نفر از آن یک سری به آن فرد تنها. این که آن ها با هم شروع می کنند به سیگار کشیدن و آن فرد تنها، احساسی که در اش ایجاد می شود. مثلن این که جو های با حالی که با هم می آیند تیاتر و سیگار می کشند و برای وارد شدن به آن ها سیگار کشیدن لازم است، که من، شخصن، این جوری سیگاری شدم.

فقط این تلاشی بود، یا شاید دست دستی بود برای قضیه ی حالا حالا ها حل نشدنی آدم شناسی –خود شناسی-، و اتفاقاتی که مرغ هم سایه (مثلن "ایگ" یا "آن بلاگ نویس خفن" یا "آن جمع تیاتری ِ سیگاری") را غاز می کند.

* در مورد احساسات مشترک- با همه ی این که می گویند دیگر افول دارد می کند جو گودر و این جور شده و آن جور شده، برای منی که خیلی پی گیر نبوده ام هیچ وقت وب لاگ ها را، یک دریچه ی شد برای خواندن خیلی از بلاگ هایی که همین طوری اگر پیش می رفتم، شاید هیچ وقت نمی دیدم.

یک چیزی در یک سری از پست ها که از بلاگ های مختلف بود، توجه ام را جلب کرد. البته نمی دانم که این قضیه در بلاگ نویسی ما همیشه بوده یا یک جریانی ست جدید. نوشتن از ظریف ترین احساس های انسانی –عشق، هم آغوشی، عشق بازی و روابط اجتماعی-. خواندن این نوشته ها از ظریف ترین احساسات، یک چیزی را که شاید قبل تر کم تر به آن توجه کرده بودم به هم راه داشت و آن همه ی مشترکات احساسی مان بود. این را قبل تر هم درک کرده بودم، موقع حرف زدن با بچه های دبیرستان در باره فانتزی هاشان و کلن احساسات شان راجع به هر قضیه ی مرتبطی به زن –دختر-. این اتفاق و این مشترکات احساسات به نظر ام عجیب است و اگر می شد مثلن فکر کنم تا الان یک درصد خود ام را -انسان را- می شناسم، این باعث تعجبی شده که غلط بکنم اصلن بگویم همان یک درصد از خود ام را هم می شناسم.

خاطرات جنسی ما مرد ها همه مثل هم نیست. اولین بار که خانه ی عمه مان ماه واره دیدیم و رمز کشف شده توسط پسر عمه مان، همه یک شبکه را ندیدیم. سوم راهنمایی یا اول دبیرستان که اولین فیلم پورنو را ساقی پورن مدرسه داد دست مان، به همه مان یک فیلم نداد. می خواهم بگویم اصولن اولین تصاویری که در ذهن مردانه ی ما ایجاد شده، بدیهی ست که همه به یک شکل نبوده. ولی شدت این احساسات مشترک، وقتی حتا زن ها -دختر ها- می نویسند از آن، آن قدر شدید است که آدم فکر می کند این اتفاقی ست که برای نوع آدمی، نه به صورت کاملن یک سان، بل که با مشترکات زیاد، شاید حتا به صورت فیزیکی رخ می دهد. یا این طور بگویم که مثلن چیزی که همه ی مرد ها –این جا دارم از اکثریت مرد ها، نه مثلن هم جنس گرا ها حرف می زنم- را تحریک می کند، آن قدر یکی ست که آدم واقعن دچار شک می شود.

ر.ک. به این جا

البته همه چیز محدود نمی شود به احساسات مشترک جنسی. ما در خانواده های مختلف، پول دار یا نه، دین دار یا نه و در شهر های مختلف و با خاطرات و تربیت و مدرسه و محیط های مختلف بزرگ شده ایم. ولی باز هم خیلی احساسات کوچک ِ مشترکی وجود دارد، از به گوش خوردن ِ ناگهانی به یک موسیقی و مرور تمام خاطره های خیلی خیلی کم رنگ آن در ذهن، از جریان بر قرار شده بین دختر و پسری که بی هیچ رابطه ای نشسته اند روی صندلی عقب تاکسی، از دل تنگی ها، از شروع شک در رابطه ها و از همه ی چیز های مربوط به دیگران -اجتماع-.

ر.ک. به این جایی که همه تجربه کرده ایم

یا یک چیز خیلی کوچک تر که این باشد، این دل تنگی های کوچک

و این ناگهان همه گیر را

و این زنانه را

می خواهم بگویم چه موجود عجیبی ست آدم، این احساسات نمی دانم از کجا آمده ی مشترک.

شانزده - مَردی که نمی خواهم باشم

2009-09-25T22:52:00.006+03:30

↑
من سر ام روی میزه، روی دست هام و اون طرف میز یه دختری که نمی شناسم سر اش روی میزه، روی دست هاش. سمت چپ ام یکی از دوست های مدرسه، مثل ما دو نفر، سر اش روی میز. من توی وضعیتی ام که می تونم سر دختر رو ببینم و صورت اش رو نه. فکر می کنم باید تو یه جای عمومی باشیم. سر ِ دختر انگار روسری یه. انوش وایساده سمت راست من، آخر ِ میز. یه دست اش رو شونه ی دوست ِ مدرسه ی منه، و دست دیگه اش رو شونه ی دختره. انگار داره دوست ِ مدرسه ام رو تشویق می کنه به گریه کردن -فک کنم به حال دختره-. یاد ام نیس دوست مدرسه ام گریه اش گرفت یا نه -فک کنم گرفت-، من بغض کرده بودم، منتظر دست انوش بودم. دست اش حس شد و همون آن ِ شروع هق هق ام بود که از خواب پریدم. پریدم از خواب.

فکر می کنم دیگر ثابت شده است تاثیر همه ی اتفاق های دوران کودکی و شاید کمی از نوجوانی بر همه ی رفتار های دوران بعد تر. این اتفاق برای همه مان رخ داده و خیلی ها هم از اش گفته اند و نمی خواهم حرف تکراری بزنم.

ولی می خواهم بگویم این طور است که گریه کردن این روز ها برای من عقده می شود. این طور است که تاثیر ِ مستقیم همه ی "مرد که گریه نمی کنه" ها رو توی -انگار- خشک شدن همه ی غدد اشک ساز درونی ام حس می کنم. این طور است که قول می دهم هرگز اگر روزی بچه دار شدم، بر نگردم با این "خیانت های مرد ساز"، آن مردی که نمی دانم چه کسی و کجا تعریف کرده از او بسازم.

من از همه ی بغض های اشک نشده ام دعوت می کنم که بیایند. بیایند و سُر بخورند از روی گونه های ام و بریزند روی این کاغذ. به قیمت این که هر کسی دل اش خواست بگوید سعید، مرد نیست –و از مرد بودن خود اش چه لذت ها ببرد، که ببرد، به هیچ جای ام-

پانزده - یعنی دو چشم یعنی نگاه - ترس ِ من ترس ِ زن*

2009-09-22T13:05:00.006+03:30

↑

که هِی بیایم که هی بریزم که هی،

تا باز ببینم ات تا باز ببوسم ات تا باز،

و هِی نخواهی و هی نباشی و هی...

دوازده خرداد هشتاد و هشت

*شهیار قنبری در عشق

چهار ده

2009-09-20T01:17:00.005+04:30

↑

هژده ساله که می شدم، باران می بارید. می بارید از پس ِ –انگار- سال های خشکی. هژده ساله شدن و همان شب هژده ساله شدن، آن حسی را که می گویند و –احتمالن- باید، برای ام نداشت. مثل هر شب دیگر، هر شب دیگری که اگر باران می آمد، همان قدر خوش حال شدم. و این خوش حالی کوچک بس بود برای ام.

در سلوک ِ محمودِ دولت آبادی نوشته که:

ای هی زنده گی چه نا مریی از انسان عبور می کند و می گذرد و تو را با خود می برد غرق در جاذبه ای نفس گیر.

دیگر نیست مثل –شاید- دو سال پیش که بخواهم دنبال خوش حالی های بزرگ باشم، بخواهم دنبال معجزه باشم. در همین "جاذبه" ی زنده گی کشیده می شوم، دنبال درنگ هایی می گردم که خود ام را، سعید را، پیدا کنم و آرام برای خوشی های کوچک ام با خود ام جشن بگیرم. شاید بد است این قدر که پایین آوردم همه ی ادعای ام را، ولی حد اقل خود ام خوش حال ام که خوش حالی ام حالا خلاصه می شود در چیز های خیلی کوچک، زیر باران خیس شدن، دست کشیدن به پاکت نو ِ سیگار، ولی عصر را از تیاتر تا میدان تا پله ها تا ونک تا پارک تا پارک وی تا تجریش گز کردن، کتاب نو ها را بو کردن، از خانه تا شهر کتاب رفتن، یک ساعت روی دست شویی نشستن و پیدا کردن طرح تازه روی کاشی ها، دور دور کردن در گودر، بوییدن هوای پر از عطر زن ها شده و زردی برگ هایی که این روز ها می ریزند و می ریزند و نمی دانند که هنوز این تقویم لعنتی عدد سی و یک را پر نکرده که یک مهر بشود و پاییز و هنوز می ریزند.

خیلی از این چیز هایی که من دوست دارم، خیلی این چیز های کوچک، یک طرف شان مربوط می شود به مردم. به دیگران –و این دیگران لزومن آدم نیستند-. به دیگرانی که دوست شان دارم و سعی می کنم بیش تر دوست شان بدارم. ولی می ترسم. می ترسم همه را از دست بدهم. دیگران را و پشت سر اش همه ی این خوشی های کوچک را.

من نمی خواهم ماجرا را بزرگ کنم. ولی یکی از بزرگ ترین خوش حالی های کوچک ام همین بیست و هفت شهریور بود. نمی دانم چرا و همان جا بود که احساس کردم هژده ساله شدم. همان حسی که بیست و پنج ام به سراغ ام نیامد و بیست و هفتم، وسط آن همه جمعیت آمد سراغ ام. و این خوش حالی کوچک بود که داشت بزرگ می شد برای ام. بزرگ می شد تا میدان ونک. تا میدان ونک که همه ی آن خوشی انگار که دود باشد، پخش شد و رفت هوا. و این خوشی از اولین ها بود که همان لحظه ها تمام شد.

حالا که کبودی ها را می بینم، دیگر از ونک بد ام می آید، ولی عصر که هنوز عاشق اش هستم، انگار خیانت کرده به من. همه ی آن خوش حالی های کوچک که فقط برای من بودند و با هیچ کس دیگر قسمت نمی شدند، انگار دارند فراموش می شوند و من از این می ترسم.

می دانم که می توانم که جلوی اش را بگیرم، و زود باز همان خوشی ها باز می گردند، ولی باز می ترسم.

پ. ن. من می خواهم این را هم بگویم که همه ی این نوشته مربوط به خود ام است. منظور ام این است که این جا هیچ حرفی نمی زنم از آن جمعیتی که بین شان بودم. دارم در باره ی خود ام و احساسات خود ام مستقل از بقیه ی کسانی که با من بودند حرف می زنم. منظور ام این است که تاکیدی بر نقش نداشته ی خود ام در آن همه یا خود ام را جز "آدم هایی که خیلی در جریان بودند" حساب کردن ندارم و می دانید که اصلن هم نداشته و نبوده ام. خود ِ خود ام.